Akkerman: Neefjes
Mijn neefjes zijn echt twee gigantische eikels. Ik heb er een van veertien en zijn broertje is nu tien. Allebei houden ze van gamen. Nou ja, de jongste houdt alleen van gamen omdat zijn broer het leuk vindt, omdat zijn broer weet dat ik dat leuk vind. Allebei weten ze ook dat ik schrijf voor een gamewebsite en recensiemateriaal ontvang. Hun hobby is gebaseerd op die van mij, wat op zich al absurd is.
Maar dat terzijde. De oudste, Delano, wilde van de week opeens zo'n stoere Xbox 360 kopen. Hij had er waarschijnlijk genoeg van dat hij er niet een heeft en ik wel, want ik ken hem nou veertien jaar en heb hem er nog niet eerder over gehoord. Maar goed, die Xbox werd geregeld voor hem. De Media Markt scheen een aanbieding te hebben; een 360 met Lips inclusief microfonen, SEGA Superstar Tennis en de combo pack Kung Fu Panda en LEGO Indiana Jones voor 170 euro. De sukkelige Arcade editie, uiteraard. Ook kocht hij er nog GTA IV bij.
Delano's broertje, Jelle, wilde een Wii hebben. Delano had al zo'n revolutionair broodrooster en hij verkocht hem aan zijn jongere, naïeve broertje. Het is schijnbaar traditie om videogame consoles binnen de familie te houden, want voorheen had Delano al zijn GameCube verkocht aan Jelle. Iets meer dan tweehonderd Euro heeft hij voor de Wii neergelegd. Bij deze faux pas kreeg de jonge Jelle twee games: Wii Sports en Mario's en Sonic's eerste mini game verzameling Olympische spelletjes samen. De jonge tiener is om de tuin geleid. Hij betaalde voor Wii Sports.
Ik was er bij toen het gebeurde. Ik zag het gebeuren. Ik voelde het gebeuren. Pijn, waanzin, humor en verdriet. De pijn, want ik kon niet met mezelf leven wetende dat een slimme, sukkelige, puberale en betweterige veertienjarige zijn vier jaar jongere broertje zo'n nep stuk oor aan naaide. Waanzin, want ik wist niet wat me overkwam toen hun ouders, mijn oom en tante, akkoord met de doordachte deal van die rukkende klootviool gingen. Ik moet ook wel lachen, want ik herkende mezelf in die rukkende, sukkelige, puberale en betweterige veertienjarige. Verdriet, want ik wil niet dat hij zoals mij zou eindigen.
Een paar dagen later ging ik naar mijn oom en tantes huis, zo'n kwartier afstand van mijn flat, in de middle of nowhere. Ik opende de deur en stapte binnen. Mijn vuisten gebald, kin omhoog en nam een diepe zucht. Nors kijkend gaf ik mijn tante drie kussen zoals altijd. Mijn oom was niet nog niet thuis, anders had ik hem de hand geschud. Ik stampte de trap op met het gevoel de situatie van een paar dagen terug recht te zetten. Ik sprak tegen mijn neefje na een lang betoog de volgende woorden: ‘Kan je nou met je zelf leven, wetende dat je al die mensen hebt bedrogen waar ze bij stonden? Heb je dan geen geweten? Wat denk je wel niet, eikel? Zomaar iemand oplichten die zo dicht bij je staat! Laat zien dat je een vent bent'.
Delano ging overstag. Jelle kreeg uiteindelijk nog een derde spel. Of het nu komt omdat ik er wat van gezegd heb, of omdat hij als een echte Earl geloofde in karma, dat weet ik niet. Zijn kopie van GTA IV doet het namelijk niet, dus dat verlies moet hij ook verwerken. Ik raadde Jelle Super Smash Bros. Brawl aan, maar de kleine stakker ging voor Harry Potter en de Halve Pot van de Koning van de Jungle zijn Toverstaf der Zeven Ringen. Delano schaamt zich nu in een hoekje. De woorden die in zijn hoofd rondgalmen hebben indruk op hem gemaakt. Maar weet hij veel voor wie die woorden echt bedoeld zijn...
