Aliens vs. Predator
Kruisbestuivingen van het 'vs'-genre zijn altijd al kinderachtige, door te devote fans in het leven geroepen misbaksels geweest. Vanaf King Kong vs Godzilla, tot Freddy vs. Jason en alle huiveringwekkend slechte spin-offs die er tussenin zitten heeft de 'versusfilm' zelden iets goeds opgeleverd. De film Aliens vs. Predator is hier geen uitzondering op, maar de game? Hoe zit het daar mee?
Deze herstart van een PC klassieker, tevens ontwikkeld door de originele makers Rebellion, gooit niet enkel de Aliens en Predator in de arena om het uit te vechten. Nee, de mensheid mag ook zijn zegje doen in de vorm van de Colonial Marine. Aliens vs. Predator heeft, zoals al veel te veel spellen vandaag de dag, space marines. Maar, nou moet wel gezegd worden dat als er ergens een space marine in thuishoort het dit spel is, aangezien Aliens de space marine heeft uitgevonden.
Zoals zelf in te vullen is de marinier het meest kwetsbaar van de drie klassen die AvP presenteert. Hij heeft dan wellicht de traditionele vuurwapens ter beschikking die de buitenaardsen ontberen, snel is hij niet en zijn vlees blijkt beangstigend makkelijk te doorklieven. Op wanden en muren lopen, zoals de Alien wel kan, kan hij ook al niet. Je zou medelijden kunnen krijgen met de arme mens in AvP, maar gezegd moet worden dat hij van de drie singleplayer campaings wel de leukste heeft.
Spelen met de bonkige marinier levert bij vlagen een ervaring op die verdo(o)md veel lijkt op Doom 3. Door smalle, pikdonkere gangen navigeren en rekening houden met verontrustende geluidssignalen die de nabijheid van een Alien aangeven doet in de broek pissen van angst. Alien- en Predatormissies berusten beide voornamelijk op stealth, waarbij de Predator met zijn scala aan buitenaardse gadgets nog een flink aantal strepen voor heeft op beide soorten. Hij kan zich vrijwel onzichtbaar maken, gigantische sprongen maken, vijanden zien met thermovisie en is begiftigd met een schouderkanon.
De Alien ontbeert conventionele en futuristische wapens, maar weet zijn mannetje wel te staan binnen deze geweldadige driehoeksverhouding. Zijn pièce de résistance zijn zijn kleverige poten waarmee hij elk plafond en elke muur kan beklimmen. Ook kan hij zich door nauwe ventilation shafts stuwen en, zoals de predator, springt hij gemakkelijk meters vooruit. Spelen met de Alien doet dankij zijn soms desorienterende gameplay denken aan Prey. Te snel van muur naar plafond en weer terug over en weer schieten maakt duizelig en doet vaak vergeten welke kant nou ook alweer boven of onder is. Gelukkig wordt de hand van de speler veelvuldig vastgehouden en de Alien wordt middels overduidelijke checkpoint-aanwijzingen door de levels geloodst.
De Alien- en Predator missies maken van AvP een te vergeeflijk stealth spel. Met de Alien plaats je jezelf zonder enig probleem achter een onoplettende marine om hem vervolgens hardhandig om zeep te helpen. De predator kan groepen uiteen drijven met simpele commando's om ze zo alleen te grazen te nemen. Doodgaan met een Alien is meestal oorzaak van eerder genoemde verwarring die ontstaat bij het plafond- en muurklauteren, maar zelden van gebrekkige reflexen. En de Predator? Daarmee is sterven al helemaal een zeldzaamheid in de singleplayer. Door al die kracht en superioriteit van Alien en Predator wordt nergens de spanning bereikt zoals die in de marine missies voelbaar is. AvP leert ons een waardevolle les: de sterkste zijn is niet altijd even leuk.
Aliens vs. Predator prijzen om het feit dat het drie totaal verschillende singleplayer campaign huisvest, daarmee geven we het spel te veel eer. Niet omdat het onderling niet afwisselend genoeg is, dat is het zeker, maar omdat de drie campagnes allemaal binnen korte tijd zijn uitgespeeld. Zelfs bij elkaar opgeteld levert het gehele pakket nog geen tien uur speeltijd op. Dat wordt wel weer enigszins gecompenseerd in de multiplayer, een plek waarin ook de verstoorde verhoudingen tussen de wezens wordt recht gezet.
Online kent wel zijn eigen problemen. Op de consoles maakt de gevoelige draaisnelheid het, spelend met de marine, onnodig lastig om zich als een normale FPS te gedragen. Mikken en schieten verloopt lang niet even vloeiend en zeker met vijanden die over muren lopen of zienderogen verdwijnen en opdoemen, kan het een FPS worden waarbij de paniekreacties de overhand nemen. Oefening baart kunst, ook bij de marinier, maar feit blijft dat AvP's besturing in de schaduw staat van iets als Modern Warfare 2.
Spelen met de Alien is ook niet altijd even leuk, omdat deze volledig afhankelijk is van zijn klunzige hand-to-hand combat. Van bovenaf een onoplettende prooi aanvallen voelt altijd weer bevredigend. Als de uiteindelijke kill dat nou ook was dan zou hij vast vaker gekozen worden in multiplayer matches. De Predator is samen met de marine nog wel het leukst om te hanteren. Zijn cloaking device, wendbaarheid en zijn schouderkanon maken van hem de meest veelzijdige krijger.
De meest zure appel om doorheen te bijten in multiplayer, en in mindere mate geldt dit ook voor de singleplayer, is het pijnlijk middelmatige uiterlijk. Texturen zijn bij vlagen van hoge kwaliteit, en voornamelijk de Aliens zijn fraai weergegeven. Maar het kleurenpallet, het fantasieloze decor en de soms werkelijk wanstaltige effecten maken het een game die ook prima vijf jaar geleden uit had kunnen komen.
Rebellion levert een versplinterde en lang niet altijd even leuke en mooie singleplayer op. De multiplayer zal wel navolging krijgen vanwege zijn originele en moedige opzet waarin klassen zelden zo verschillend waren. Aliens vs. Predator is een oneindig beter spel dan dat Aliens vs. Predator, de film, een film was. Dat is echter een makkelijk gewonnen wedstrijd. De wedloop met zijn eigen geschiedenis, de PC game uit 1999, wint het jammer genoeg niet.
Informatie
DGS score6.0 / 10 Society score-- / 10- Titel: Aliens vs. Predator
- Publisher: SEGA
- Developer: Rebellion Developments
- Genre: Actie, FPS, Survival horror
- Multiplayer: Ja
- Online: Ja
- Leeftijd: 18+
- Release: 2010-02-19
