Army of Two: The 40th Day
Ingespannen turend naar de geruïneerde straat explodeert deze plots in beweging. Door de stofwolken vallen schimmen te ontwaren en kogels slaan links en rechts in. Mijn partner heeft via een omtrekkende beweging een mitrailleursnest overgenomen en trekt met deze .50 alle aandacht. Naar een dak geklommen sneuvelen een handvol soldaten in een uitgebrande woning dankzij mijn M100 KAC sluipschuttersgeweer. De interesse van de tegenpartij is gewekt en twee RPG-raketten slaan enkele meters boven me in. Mijn partner maakt vorderingen en het oorverdovende kabaal van zijn dampende M-249 SAW is het signaal om op te rukken.
Army of Two werd in 2008 verguisd als een schaamteloze en inferieure Gears of War kloon. EA's buddy-shooter kon zich inhoudelijk niet meten met Epic's meesterwerk, maar bevatte diverse interessante en intelligente ideeën over co-op gameplay. Daarnaast deden de vuilbekkende huurlingen Salem en Rios alle militaire beerputten van de wereld aan, zoals Afghanistan, Somalië en Irak en, minstens zo memorabel, een zinkend Amerikaans vliegdekschip. Army of Two was schreeuwerig, kleurrijk en verwerpelijk, maar onder alle politiek incorrecte teksten en geweld tegen de (doorgaans gekleurde) medemens ging een degelijke third person shooter schuil.
In The 40th Day zijn Salem en Rios zelfstandig ondernemers geworden die in groeimarkt China bijklussen als in te huren spierbundels. Tijdens een simpele missie in Shanghai wordt de stad volledig aan stukken getrokken door een onbekende, aan geen enkel land of organisatie gebonden groep militairen. Het nieuwe avontuur van de twee draait voornamelijk om het heelhuids ontsnappen uit de Chinese metropool. Uiteenlopende locaties voorkomen verveling in de Oriëntaalse havenstad, maar toch wordt de afwisseling van het origineel node gemist.
Het scenario van het vorige deel raakt kant noch wal, maar past nog een soort plausibele actiefilm-logica toe die in James Bond films volledig geaccepteerd wordt. Het verhaal van The 40th Day schiet kwalitatief en kwantitatief te kort en is daarmee in alle opzichten inferieur aan het origineel. De proloog maakt nieuwsgierig (waarom wordt Shanghai zo grondig droog van achteren genomen?) maar blijkt een verwaarloosbaar niemendalletje. Salem en Rios kraamden dommere, maar leukere, teksten uit tijdens het origineel en komen nu nog minder uit de verf.
Dat alles maakt niets uit zodra je schouder aan schouder de tegenstand aan flarden blaast. The 40th Day schittert wanneer twee spelers succesvol de aggro-gameplay toepassen. Simpel gesteld trekt de speler die het meeste lood uit zijn proppenschieter in de vijand perst de meeste aandacht. De andere speler krijgt daardoor de kans tot het maken van omtrekkende bewegingen. Zo onstaat een mooi samenspel van dekking zoeken, oprukken, flankeren en geweld, heel veel geweld.
De overige co-op mogelijkheden, zoals elkaar over muurtjes helpen, deuren samen opentrekken- of trappen en gezamenlijk snipen, zijn onderbenut en te weinig uitgewerkt door EA. De back-to-back waarin de actiefilmpretenties van Army of Two het sterkst zichtbaar werden, zijn amper aanwezig. Het team etaleert meer enthousiasme voor nieuwigheden, zoals het overmeesteren van officieren, waardoor gewoon voetvolk zich overgeeft, en keuzes die een beroep doen op het ethisch besef van de speler. De begeleidende stripsegmenten, waarin de gevolgen van de gemaakte keuzes zich ontvouwen, zijn een lust voor het oog.
Inhoudelijk zijn er kleine verbeteringen waarneembaar. Schieten werkt preciezer en het aanwezige wapentuig geeft minder het gevoel met een soort dodelijke gieter in de weer te zijn. Dekking kan kapotgeschoten worden en er kunnen nu sprintjes getrokken worden. Helaas is er echter hinderlijk veel onder de A- of X-knop geplaatst. Rennen, dekking zoeken, rollen, healen en uiteenlopende acties ondernemen gaan allemaal schuil onder deze knop. Niet zelden zet je rouwdouwer het op een rennen, terwijl je eigenlijk je leegbloedende maat overeind wil trekken - met alle desastreuze gevolgen van dien. Waarom de aansturing van Gears of War niet een op een gekopieerd is, is onduidelijk.
Als coöperatieve ervaring pur sang dient The 40th Day absoluut niet solo gespeeld te worden. De AI is niet geheel onverdienstelijk, maar regelmatig is te observeren hoe een computergestuurde Salem of Rios devoot een onschuldig krat of ander onschuldig object staat te doorzeven in een poging de tegenstand te raken. En wanneer de computer onverwacht een talent als kogelspons etaleert en gevloerd een ‘help me' uitkermt voelt dat toch als grandioos falen. Gelukkig kan het spel zowel online als offline (met verticaal split-screen) gespeeld worden en er is daarom weinig reden om de AI aan te spreken.
Qua moeilijheidsniveau's is The 40th Day weinig subtiel. Op stand Casual kan de speler terloops richting een half dozijn soldaten kuieren en deze beurtelings met de blote vuisten tot moes stompen. Op Normal dient er wel geschoten te worden, maar kan men zich nog steeds Rambo wanen. Contractor dwingt tot voorzichtigheid, biedt de meeste uitdaging en is hoe Army of Two eigenlijk gespeeld dient te worden.
Het Chinese avontuur gaat uiteraard vergezeld van een prachtige collectie wapentuig die zich gestaag uitbreidt. Deze wapens zijn voorzien van een enorme collectie uitbreidingen, waaronder kolven, lopen, geluidsdempers, scopes, granaatwerpers en wat dies meer zij. SMGs, Assault Rifles, Shotguns en Sniper Rifles behoren tot het arsenaal, naast zwaar materieel zoals een granaatwerper, vlammenwerper en minigun.
De gruwelijke laadtijden uit het origineel zijn flink gesnoeid, maar het systeem is nog steeds verre van perfect. Zo is het moeilijk onderdelen vergelijken door de weinig duidelijke schuifjes: er is niet zichtbaar hoe het huidige onderdeel zich verhoudt ten opzichte van een eventuele nieuwe aankoop. Oude wapens kunnen niet verkocht worden en binnen een wapenklasse worden upgrades bij een nieuwe aankoop niet automatisch overgeheveld naar het nieuwste speeltje. Ook is het nog steeds niet mogelijk gelijktijdig te winkelen, waardoor er altijd een speler zit te wachten op de ander.
Storende tekortkoming is verder dat nieuwe aanpassingen en aankopen vaak niet goed onthouden worden wanneer het duo sneuvelt in de strijd. Gecombineerd met cutscenes die niet weg te klikken zijn en niet zelden vlak na een checkpoint gesitueerd zijn is The 40th Day regelmatig een volledig nodeloze en frustrerende ervaring wanneer men onverhoopt het tijdelijke voor het eeuwige inwisselt.
Wanneer The 40th Day werkt, biedt het spel een zinderende speelervaring, een opwindend en gewelddadig, zij het oppervlakkig, spektakel voor twee. Maar de tekortkomingen trekken het spelplezier behoorlijk naar beneden. Dus sta je vloekend in die geruïneerde straat dekking te zoeken, om dat je net voor de vijftiende keer dezelfde cutscene hebt gekeken, mede te danken aan de overijverige A/X-knop en alle ongewenste gevolgen van dien. Vloekend, omdat je eigenlijk niet werkt met de uitrusting die je voor ogen had en omdat je geen zin hebt om telkens weer beurtelings deze wapens te selecteren. Er gaat een fantastisch spelconcept schuil in The 40th Day, maar de vele inhoudelijke gebreken, het vlakke verhaal en beperkt houdbare locatie doen dat bijna vergeten.
Informatie
DGS score6.5 / 10 Society score-- / 10- Titel: Army of Two: The 40th Day
- Publisher: Electronic Arts
- Developer: Electronic Arts
- Genre: Third Person Shooter
- Multiplayer: Ja
- Online: Nee
- Leeftijd: 18+
- Release: 2009-11-15
