Bayonetta
De manier waarop Bayonetta opent zegt veel over het spel. Zij aan zij met een mede-heks staat de in strak leer gehulde hoofdpersoon op een gebroken klokkentoren die langs een schijnbaar eindeloze berg naar beneden valt, terwijl het duo van alle kanten wordt aangevallen door wezens die eruitzien als engelen. Zonder uitleg ga je al knoppenrammend op hen los, terwijl een diepe stem een verhaal over heksen en magie inzet. Hier aandacht aan besteden is onmogelijk, want ondanks dat falen tijdens deze kennismaking niet mogelijk is, eist het visuele spektakel van het gevecht alle aandacht op.
Bayonetta is een hack 'n slash titel, geesteskind van de bedenker van Devil May Cry, Hideki Kamiya. De overeenkomsten met Dante's acrobatische toeren zijn dan ook onmiskenbaar; beide personages stuiteren in het rond terwijl er met zowel melee- als vuurwapens dood en verderf wordt gezaaid. Maar waar Dante stopt, gooit Bayonetta er nog een schepje bovenop. Combinaties van vuisten en voeten worden beëindigd met een schop van een enorme demonische stilettohak, vijanden worden op brute wijze door middel van ijzeren maagden en guillotines gedood en een 360˚ draai met de stick gevolgd door een schop laat Bayonetta in het rond schieten - let wel, in handstand, met de shotguns die bevestigd zijn aan haar hoge hakken.
Het spel komt ermee weg dankzij het personage van Bayonetta zelf. Ze is een heks uit een oude, inmiddels verloren geachte orde. Dankzij het aanbidden van de maan en het aangaan van pacten met demonen verkregen de leden van deze orde bovenmenselijke krachten. Een deel van de kracht schuilt in het haar van de heksen, en zo is het ook bij Bayonetta. Zo bestaat de stilettohak uit bovengenoemde aanval uit haar haar, ingegeven met demonische krachten, net zoals de galg en ijzeren maagd. Bayonetta kan nog veel meer demonische krachten oproepen, zo verandert haar haar bij het afmaken van enkele van de eindbazen in een enorme draak, welke de betreffende eindbaas netjes doormidden bijt. Omdat een mens een beperkte hoeveelheid haar heeft, en Bayonetta's strakke pakje ook uit haar bestaat, is de heldin tijdens het uitvoeren van dit soort aanvallen praktisch naakt, de edele delen nog net bedekt door rondgolvende lokken. ‘Over the top' is een uitdrukking die nog maar net afdoende is om het personage te beschrijven, maar Bayonetta zelf brengt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zelfverzekerd en een tikje arrogant, sexy en tegelijk streng met haar bibliothecaresse-look (inclusief bril) is ze de ultieme vrouwelijke actieheld. Lara wie?
Het verhaal is net zo over the top als Bayonetta zelf. Min of meer duidelijk wordt dat er een strijd gaande was tussen de orde van heksen en een orde van sages, tussen Duisternis en Licht. De soms erg lange cutscenes verhelderen dit verhaal maar een klein beetje en zitten vol bizarre gebeurtenissen en opmerkingen. Duidelijk is dat het spel zich wat betreft verhaal totaal niet serieus neemt.
Hoe anders is het wanneer de speler de controle van Bayonetta op zich neemt. Na de introductie waarin je zoals gezegd in het diepe gegooid wordt, volgt gelukkig een aantal kalmere stukjes waarin de basis van het vechtsysteem uit de doeken gedaan wordt. In het begin zal het nog steeds lijken op knoppenrammen, maar gaandeweg wordt het duidelijk dat verschillende situaties en verschillende vijanden beter te verslaan zijn met specifieke combinaties. En hier zijn er nogal wat van. Het zal een poos duren voordat je het idee hebt dat je het systeem echt in de vingers hebt, want er zit een enorme hoop diepgang in. Dingen als een vijand lanceren, hem naspringen en een combinatie in de lucht uitvoeren is vrij rap onder de knie te krijgen, maar technieken als de dodgeknop gebruiken om een combinatie te onderbreken en deze vervolgens na de dodge weer voort te zetten vergen oefening en gevoel voor timing.
Deze dodge verdient trouwens nadere uitleg. Wanneer een aanval op het nippertje wordt ontweken, activeer je ‘witch time'. À la bullet time gaat alles langzamer terwijl Bayonetta zelf haar snelheid behoudt. Deze paar seconden geven de mogelijkheid om een grote hoeveelheid schade te doen, en zijn vooral tijdens gevechten met eindbazen een uitkomst. Wanneer je eenmaal het aanvalspatroon van de baas doorhebt, worden deze gevechten een dans van uitwijken en aanvallen, met uiteraard een bloederig einde dankzij een van de demonische wezens die in Bayonetta's haar schuilen. Al met al biedt het gevechtssysteem een gevoel van voldoening wanneer een gevecht zonder schade te ontvangen is doorlopen.
Visueel is de titel een waar kunststukje. De soms chaotische gevechten blijven soepel draaien met een constante framerate, en de omgevingen zien er fantastisch uit. Lopend door een stadje in het begin van het spel is het moeilijk om niet af en toe even bij de winkeltjes naar binnen te kijken, zo gevuld met detail is alles. Sowieso loopt het spel over van de stijl. Naast het al omschreven hoofdpersonage zelf wordt dit nog versterkt door kleine toevoegingen, zoals de helleklauwen die in de hoeken van het scherm richting Bayonetta kruipen wanneer haar health laag is, een voorbode van de eeuwige marteling die haar na haar dood in de hel te wachten zal staan.
Perfect aansluitend bij de stijl is de soundtrack, een mix van jazz met invloeden van J-pop. Vaak terugkerend thema zijn verschillende variaties van de klassieker ‘Fly Me To the Moon' - ietwat cheesy maar zeker passend. Cheesy zijn ook de dialogen, alhoewel de stemacteurs zich daar weinig van aantrekken en goed werk hebben verricht. Vooral de stem van Bayonetta zelf is goed uitgevoerd, compleet met onmisbaar Britse accent.
Doet het spel dan niets fout? Eigenlijk niet. Niet iedereen zal de stijl en de 'over the topness' kunnen waarderen, maar voor deze mensen is het spel dan ook niet gemaakt. Een minpuntje is er misschien te vinden in de soms te lange cutscenes. Maar zelfs dit maakt Bayonetta goed; de cutscenes zijn op elk moment te pauzeren, en in het pausemenu kan gekozen worden om het filmpje vervolgens over te slaan. Een ander mogelijk punt zijn de QTE's die soms uit het niets lijken te komen. Maar omdat dit geen spel is om eenmaal te spelen en vervolgens te laten liggen zal je ook aan deze momenten wennen, net zoals met de gameplay zelf baart oefening hier kunst.
Dat de herspeelbaarheid deel is van het ontwerp blijkt ook uit het feit dat het uitspelen van de normale moeilijkheidsgraad ‘hard' speelbaar maakt. Vervolgens kun je met alle gevonden wapens en aangeschafte technieken deze nieuwe uitdaging aangaan. Wanneer ook deze horde genomen is wachten de leaderboards, waar de echte die-hards hun hart op kunnen halen. Op gezette punten ontvang je namelijk een beoordeling, gebaseerd op ondermeer de hoeveelheid ontvangen schade en de uitgevoerde combinaties. De leaderboards stellen je in staat je score met spelers over de hele wereld te vergelijken, en dit zal er menigmaal toe leiden dat je dat ene hoofdstuk toch nog maar een keer over gaat doen.
Er is zoveel te zeggen over Bayonetta. Hierboven staat nog niks over de mogelijkheid de aanvalscombinaties te oefenen tijdens de laadschermen. Of het arcadespel tussen de hoofdstukken door, waarin de speler met een beperkt aantal kogels in een schietkast een aantal engelen uit de lucht kan schieten. Maar wat er ook gezegd zal worden, de positieve dingen zullen ver in de meerderheid zijn ten opzichte van de negatieve. Het is duidelijk dat Platinum Games enorm veel zorg en moeite in de titel heeft gestopt, resulterend in de absolute topper in dit genre. Dante, Kratos en consorten kunnen hun borst natmaken.
Disclaimer: Voor deze recensie werd de Xbox 360 versie van het spel gespeeld. Over eventuele grafische tekortkomingen/problemen van de PlayStation 3 versie kunnen we vooralsnog niet oordelen.
Informatie
DGS score10.0 / 10 Society score-- / 10- Titel: Bayonetta
- Publisher: SEGA
- Developer: Platinum Games
- Genre: Actie
- Multiplayer: Nee
- Online: Nee
- Leeftijd: 18+
- Release: 2009-09-15
