Just Cause 2

Waar moet het naar toe met de sandbox-game? Sinds Grand Theft Auto het genre vleugels gaf zijn we overspoeld met spellen waar we kunnen doen wat we willen, in de volgorde die we willen. En nu, op het punt waarop vermoeidheid begint op te treden in de singleplayer sandbox komt Just Cause 2 aanzetten om ons allen weer wakker te schudden.

Just Cause was saai. Het had een mooi en groot eiland waar je in theorie alles kon doen en laten wat je wilde, maar dat 'doen en laten' bleek vooral neer te komen op het stelselmatig afwerken van nederzettingen en werd daarbij geplaagd door fantasieloos shooterdesign. Maar wat blijkt: het was slechts een vingeroefening; een voorbode op wat Avalanche werkelijk in huis had.

De eilandengroep nu is intimiderend groot. Just Cause 2 is een zandbak op een schaal die genregenoten inderdaad degradeert tot een plekje op een kinderspeeltuin. Dit is geen sandbox meer, het is een heel strand. In tegenstelling tot veel concurrenten die bepaalde secties pas openstellen totdat een vooraf bepaald aantal missies zijn voltooid, geeft Just Cause 2 direct de hele omgeving in handen. Er moet wel het een en ander vrijgespeeld worden om verder te komen, en dat zijn de verhaalmissies zelf. Verschillend van echte story-missions, tot stronghold-attacks (het overnemen van een vijandelijke burcht) en vele, vele races in sportwagens en vliegtuigen, tuk tuks en jumbojets en alles wat er nog tussenin zit. Voertuigen ook waar je met het grootste gemak tussen over- en weer springt.

Grootste kritiekpunt van het eerste deel, de verhaalmissies, is met beide handen aangepakt en verbeterd op alle fronten. Ze bestaan altijd uit meerdere, compleet verschillende, secties waartussen wordt gesaved. Een enkele missie maakt veelvuldig gebruik van alle veelzijdigheid die het spel in zich heeft. Een politieke gevangene helpen ontsnappen bestaat zelden uit een simpele achtervolging, maar is een aaneenschakeling van helicoptervluchten en vrije vallen om tussendoor nog een of andere basis te bestoken met een straaljager die je vanuit het luchtruim kaapt. Doodgaan tijdens een story mission gooit je dus niet terug naar een hideout om vervolgens weer kilometers af te leggen om het nog eens te proberen.

De centrale vraag bij Just Cause 2 is hoe lang deze gekkigheid leukt blijft. Het antwoord is tweeledig. Just Cause 2 zal voor velen niet leuk genoeg blijven om het hele spel (alle missies, strongholds, races, collectibles) uit te spelen, maar dat zegt meer over de omvang van het spel dan zijn aantrekkingskracht. Want het blijft wel degelijk lang genoeg aanstekelijk om honderd uren in te vertoeven, voornamelijk vanwege de verscheidenheid in opdrachten en de exploratiedrift dat het opwekt. In omvang is dit San Andreas in het kwadraat en het is een helse prestatie dat Avalanche de speler toch zo lang geboeid weet te houden. Maar het is wel raadzaam om het echt willen vervolmaken los te laten, daarvoor is het te groot. Completisten kunnen voor hun eigen bestwil hier dus beter ver bij uit de buurt blijven.

Just Cause 2 is niet alleen een time-sink vanwege alle activiteiten die het huisvest, maar ook om de non-activiteit die het promoot. Gewoon een willekeurige berg beklimmen om er vervolgens in vrije val vanaf storten. Met open parachute over het water glijden, en met de grappling hook verder over het weelderige landschap deinen. Het werkt allemaal haast meditatief. De eerste twintig uur alleen al zal voor de meesten een ontdekkingsreis zijn, op zoek naar de grenzen van het luchtruim, het haast oneindige varen tegen de horizon in. Totdat de grenzen afgebakend worden, je terug of naar beneden kijkt en realiseert dat het landschap nergens eentonig is geworden en bezaait is met dorpen en steden van het formaat Liberty City. Het is een ontdekking die ontzag opwekt voor wat Avalanche hier gemaakt heeft en hoe ze het hebben kunnen maken in zo'n relatief kort tijdsbestek.

Het kent zijn ruwe randjes wel degelijk. De dialogen zijn kazig en het gehele verhaal staat in de schaduw van de gevatte satire die GTA is. Just Cause 2 heeft ondanks zijn geopolitieke thema's geen boodschap te brengen en is op tussenfilms alleen al af te schrijven als een derderangs James Bond. Geluid heeft het ook niet hoog op de prioriteitenlijst gehad. Pistoolschoten klinken als natte slippers op een drukke boulevard en granaten lijken ongeacht afstand tot de speler altijd voor de voeten te ontploffen. Grootste gemis is een radio, wat betekent dat Just Cause 2 naast enkele John Barry-achtige niemendalletjes geen soundtrack bevat.

Tussen de bedrijven door blijft het toch een nogal standaard third person shooter met vijanden die er bijna allemaal hetzelfde uitzien. Kogels maken, mede dankzij hun laffe klank, ook geen voelbare impact en de zogenaamde 'mogelijkheden' die de grappling hook moet bieden in gevechten blijken beperkt en lang niet altijd nuttig. Er zijn gasflessen waar je vijanden aan vast kan binden om ze vevolgens met gasfles en al de lucht in te torpederen. Je kan ook mensen aan vliegtuigen vasthaken om ze samen met vliegtuig tegen een sneeuwgeberte aan te storten. Het is hilarisch om te zien en doen, maar wanneer een welgemikte headshot effectiever is blijken het geen tactieken waar vaak gebruik van gemaakt zal worden.

In de gemiddelde shooter zouden het onoverkoombare problemen kunnen opleveren, maar Just Cause 2 maakt er slechts kanttekeningen van. Het spel is simpelweg te indrukwekkend en te veelzijdig om door die paar pijnpunten tegengewerkt te worden. Ondanks imperfectie dus toch een van de beste spellen van 2010.

Informatie

DGS score9.5 / 10 Society score-- / 10

• Titel: Just Cause 2
• Publisher: Square Enix
• Developer: Avalanche Studios
• Genre: Actie, Sandbox
• Multiplayer: Nee
• Online: Nee
• Leeftijd: 16+
• Release: 2010-03-26 17:14

Bekijk het volledige profiel van dit spel.

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Login of registreer.

bekijk profiel

Nieuwste artikelen