Afro Samurai
Afro Samurai is oorspronkelijk een Japanse anime die een bescheiden succes genoot dankzij zijn mix van oosterse vechtsport en hip-hop (cultuur). Het was een kruisbestuiving van uiteenlopende werelden die uitmondde in een vermakelijk en gewelddadig eindresultaat dat vertaald en verzilverd werd in het Westen door topacteurs -en muzikanten. Afro Samurai is het succesverhaal van een in eigen beheer uitgegeven strip die zijn weg vond naar de massa. En nu is er aan het eind van de rit het onvermijdelijke spel verschenen. Net zo'n succes? Of een valse laatste noot die beter niet gespeeld had moeten worden?
Het spel volgt de gebeurtenissen in de film. De setting is een (tegenstrijdig) feodaal en futuristisch Japan waarin een samoerai genaamd Afro de dood op zijn vader wil wreken. Het verhaal gaat dat degene die de 'number one'- hoofdband draagt onmetelijke krachten zal bezitten. Afro's vader was ooit de drager van deze hoofdband en werd vermoord door Justice, degene met hoofband 'number two' en daarom de enige die hem mocht uitdagen (aldus het protocol). Afro is nu de drager van de 'number two'- hoofdband en hij gaat er op uit om de moord op zijn vader te wreken en zo de belangrijkste hoofdband zelf te verkrijgen.
Voor een relatief simpel wraakthema komt de plot in het spel nogal verknipt over. Er wordt vanaf het begin een uitgebreide kennis van zaken verwacht over alle personages en de laadschermen worden doorspekt met quasi literair gemijmer waar geen kaas van te maken valt zonder voorkennis. Dit terwijl de film niet bepaald mainstream is en daarmee overschatten de makers duidelijk de populariteit van het bronmateriaal. Voor velen zal Afro Samurai aanvoelen als een willekeurige lineaire tocht waarin dialoog en plot zelden begrijpelijk zijn. De uitgever had er verstandig aan gedaan de film met het spel mee te verpakken, want op deze manier blijft er van de in essentie simpele verhaallijn niets meer overeind.
De Westerse vertaling van de film kreeg behoorlijk wat ruggensteun van Westerse artiesten. Samual L. Jackson en Ron Perlman deden het voiceoverwerk en RZA van de Wu-Tang Clan verzorgde de muziek. Ook de game-versie van Afro Samurai profiteert van deze 'artiestenboost' en dat helpt aanzienlijk. De pompende hiphop soundtrack in een feodaal Japan lijkt op het eerste gezicht net zo'n dissonant als een Afrokapsel op een samoerai. Maar deze combinatie blijkt zeer aanstekelijk te werken, mede ook omdat de beats van the RZA tot het beste behoren wat de man recentelijk gemaakt heeft. Spijtig alleen dat veel van deze kwalitatief hoogstaande raps breed worden uitgesmeerd. De eerste uren, als de beats nog 'fresh' zijn, lijkt alles op zijn plaats te vallen. Zwaarden zwiepen elegant door de lucht en snijden ledematen los van de romp op een bed van stoere hip-hop. Zelfs de hardste rocker of meest gedeprimeerde Radiohead-fan zal lijdzaam meedeinen op de onbeschaamde mix van oosterse vechtsport & hip-hop. Maar deze mengvorm van macho-fantasieën houdt echter niet lang stand wanneer dezelfde raps steeds weer terugkeren. De muziek in Afro Samurai wordt tot in den treure herhaald en na de zoveelste reprise wordt de sleur goed voelbaar.
En wanneer het muzikale herkauwen doordringt, begint ook de gameplay zijn scheurtjes te vertonen. Afro Samurai is een vechtspel in hart en nieren. Een gestileerde God of War/Devil May Cry-kloon waarbij het vooral draait om combo's en de Focus Mode. De Focus Mode vindt plaats in slow-motion en hierin kan Afro een aantal zeer bloederige en stijlvolle moves uitvoeren. Deze twist is ook meteen het hoogtepunt in de verder naar button bashing neigende gameplay. De makers hadden oorspronkelijk een visie voor ogen van een spel dat zowel hardcore als casual gamers zou moeten aanspreken door complexe combo's te implementeren, maar deze niet verplicht te stellen. In die opzet zijn ze ook geslaagd. Het doet wel afvragen of die doelstelling een plausibele was. Van de hardcore gamer vragen om complexe combinaties te leren terwijl het spel ook door het tienjarige broertje is uit te spelen met knoppenrammen neigt naar foutief gamedesign. Het voelt als het maken van een tentamen waar de antwoorden zijn voorgezegd maar niet gebruikt hoeven te worden. In de handen van een toegewijde gamer ziet Afro Samurai er wel indrukwekkend uit, maar het dient in deze opzet alleen een esthetisch doel.
En in esthetiek blinkt het ook uit. De handgetekende stijl kopieert de serie direct en in beweging is het alsof je je in een echte manga vertoeft. Het wordt echter ook geplaagd door serieuze bugs. Lichamen blijven soms in het luchtledige zweven en Afro zelf beweegt tijdens de spaarzame platformlevels uitermate houterig en blijft soms enkele seconden vastzitten in het decor. Vijanden zijn overigens gegoten uit ongeveer drie verschillende mallen en zien er dus over het hele spel identiek uit. Hun AI is ook niet om over naar huis te schrijven. Vaak staan groepjes vijanden afwachtend om Afro heen tot de volgende aan de beurt is om in stukken gehakt te worden. En de eindbazen, met hun goedkope en voorspelbare patronen, resulteren veelal in frustrerende herhalingsoefeningen.
Het spel heeft zijn momenten, maar verschiet bijna al zijn kruit in begin. Het is een doodzonde want de ingrediënten (hip-hop, oosterse vechtsport en anime) zouden een smakelijke game op kunnen leveren. Afro Samurai had zoveel meer kunnen zijn.
Informatie
DGS score5.0 / 10 Society score-- / 10- Titel: Afro Samurai
- Publisher: Atari
- Developer: Surge
- Genre: Hack & Slash
- Multiplayer: Nee
- Online: Nee
- Leeftijd: 16+
- Release: 0000-00-00
