Bionic Commando
Bionic Commando is een Japans concept, dat nieuw leven werd ingeblazen door een Amerikaan. Die werd daarbij geholpen door een stel Zweden, die niet alleen kantoor houden in Zweden, maar ook in Spanje en Indonesië te vinden zijn. Internationaler krijg je het niet. Na het geslaagde Bionic Commando Rearmed begonnen producent Ben Judd en GRIN aan Bionic Commando, daarbij gade geslagen en terzijde gestaan door Capcom. Het resultaat is een originele, bij vlagen ronduit indrukwekkende titel, die helaas niet geheel zonder gebreken is.
Soldaten plegen ledematen te verliezen tijdens gewapende conflicten. Teneinde deze militairen toch in dienst te kunnen houden ontwikkelde het leger bionische technologie. Deze supersoldaten werden gehuisvest bij het Tactical Arms and Security Committee (TASC) - een elite-eenheid. Nathan Spencer, gewapend met een supersterke bionische arm waar een lange lier bevestigd kan, was een van de helden tijdens de oorlog tegen de Imperials, maar werd het slachtoffer van een hetze tegen de Bionic Commando's. Publieke opinie keerde zich tegen het project, en de militaire top van Spencer's land werd zenuwachtig. Soldaten met bionische extensies worden opgepakt, gevangen gezet of zelfs geëxecuteerd. Ook Spencer beland in het gevang en wacht daar op zijn executie. Voor dat dit kan gebeuren, wordt hoofdstad Ascension City getroffen door een experimenteel nucleair wapen. De stad raakt zwaar beschadigd, en het grootste gedeelte van de bevolking komt om door de aardbevingen, overstromingen, instortende gebouwen en radioactieve omgevingen. Spencer wordt uit zijn cel getrokken en Ascension City ingeschoten om uit te zoeken wat er aan de hand is en wie achter de aanval zit.
Het verhaal begint origineel en komt al snel met complicerende factoren en intriges, zoals de motieven van de terroristen, oud-collegae die zich ophouden in Ascension City, en duistere geheimpjes van de autoriteiten. Spijtig genoeg neemt het verhaal een paar belachelijke wendingen , worden sommige acties en personages totaal niet uitgelegd, en sluit het spel af met een volslagen bezopen plotwending die alle nog resterende geloofwaardigheid overboord gooit. Het verhaal kan daardoor niet echt serieus genomen, wat spijtig is. Wellicht was het beter geweest de luchtige, humoristische toon van Rearmed te kopieren. Mochten GRIN en Judd daadwerkelijk een serieus, diep verhaal gewenst hebben, hadden de partijen een meer capabele scriptschrijver in de hand moeten nemen.
Titels als deze hebben echter niet noodzakelijkerwijs een ijzersterk verhaal nodig om toch vermakelijk te zijn.
De gameplay draait om Spencer's uit de kluiten gewassen bionische linkerarm. Niet alleen is deze superkrachtig, er zit ook een lange lier aan verbonden, die Spencer in staat stelt zich vast te grijpen aan bijna alles, en vervolgens zichzelf op te trekken, of rond te slingeren. Spencer basejumped met ware doodsverachting van gebouwen, slingert behendig van balk naar balk, gebruik makend van momentum om op snelheid te komen. Bang zijn om te pletter te vallen is niet nodig, daar Spencer naast zijn bionische arm ook uitgerust is met een stel stalen laarzen van jewelste, die ‘s werelds beste schokdempers huisvesten. Ascension City bevind zich in een weinig florissante staat na de terroristische aanval, wat Spencer's onconventionele wijze van vervoer geen overbodige luxe maakt.
Het rondslingeren is een ongebruikelijke stijl, en het vergt oefening om er goed gebruik van te maken. De speler moet bijvoorbeeld leren op het juiste moment los te laten, om zo optimaal gebruik te maken van het momentum. Ook vergt het enige oefening om in te schatten wat precies de maximaal te overbruggen afstand is, en hoe het meest behendig door levels heen te zwieren. Het spel is daardoor bij vlagen frustrerend, door enkele ongelukkige ontwerpkeuzes. Ten eerste zinkt Spencer door alle zware rommel aan zijn lijf als een baksteen. Daar de halve stad onder water staat, zijn er geregeld kansen om in het water te tuimelen, waarna terug op het droge geraken een hele opgave is. Gecombineerd met Spencer's vermogen ongeveer 5 seconden zijn adem in te houden degradeer je al snel in vissevoer.
Spijtig is verder de wat goedkope afbakening van levels. Bepaalde gebieden, gebouwen en muren zijn dusdanig radioactief dat je er niet aan kunt hangen zonder vrij vlot te sterven. Gecombineerd met de vele pragmatisch geplaatste autotunnels en dergelijke die levels scheiden, kunnen ze niet verhullen dat de speelomgevingen van het spel feitelijk rechtlijnig en beperkt van omvang zijn. Hier hebben overigens vooral de eerste levels last van. Ook de zwevende mijnenvelden (die je eerst moet deactiveren, maar daarna gebruikt kunnen worden langs te reizen) kunnen in combinatie met waterpartijen frustrerend zijn. Een verkeerde beweging of fout geschatte afstand, en Spencer tuimelt een wisse dood tegemoet.
Zulks zal zich echter vooral voordoen in het eerste uur van het spel. Eenmaal gewend aan de besturing huisvest Bionic Commando niets minder dan een bijzonder inventief systeem, dat na enige oefening elegante , razendsnelle en spectaculaire gameplay oplevert. Het vlotte rondzwieren en razendsnel enorme afstanden overbruggen doet spontaan verlangen naar een Marsupilami of Tarzan game. GRIN lijkt de aangewezen studio om zoiets te realiseren, mocht zulks heugelijks ooit gerealiseerd worden.
Uiteraard wordt de bionische arm niet alleen benut voor vervoer, maar is het ook je meest dodelijke wapen. De terroristen zijn rijkelijk aanwezig in de stad, en hebben niet alleen grondtroepen meegebracht, maar ook grote mechs, enorme aanvalshelikopters, en Polycraft, een bijzonder wendbaar type vliegtuig dat het midden houd tussen een helikopter en een compacte V-22 Osprey. Formidabele tegenstanders, die door Spencer echter vakkundig neergehaald kunnen worden. Het is mogelijk je lier met grijphaak op een mech of Polycraft te zetten, en deze zo een rotschop te verkopen. Later kun je ook de bestuurders en piloten uit hun voertuigen trekken en ze zo onschadelijk maken. Ook is het mogelijk auto's en grote rotsen op te pakken en naar vijanden te slingeren. Regulier voetvolk kan eveneens vastgepakt, om vervolgens weg te slingeren of met een vliegende trap kennis te laten maken met die fijne stalen laarzen van je. Ook hier geld: oefening baart kunst. De mechs lijken aanvankelijk taaie vijanden, maar eenmaal bewust van de mogelijkheden maak je snel gehakt van ze.
Naast deze opties kan Spencer ook op meer conventionele wijze de tegenstand te lijf. Je begint met een wat lullig proppenschietertje, wat gewone terroristen nog wel neerhaalt, maar verder beschamend weinig vuurkracht aan boord heeft. Leuker speelgoed zijn de Hiker Shotgun, mitrailleur, sniper rifle, granaatwerper en rocket launcher waarmee je later mag spelen. Ammo is echter schaars, en Spencer kan naast granaten maar twee wapens dragen. Gecombineerd met slappe geluidseffecten en een wat zweverige, weinig precies vizier komen deze wapens wordt duidelijk dat de nadruk niet ligt op het gebruik hiervan. Dat is jammer, want het doet af aan de verder spectaculaire gameplay van Bionic Commando. Je kunt proberen effectief gebruik te maken van een combinatie van vuurwapens en de bionische arm, maar vijanden leggen vaak sneller het loodje door alleen maar gebruik te maken van de arm en laarzen, en ammo is zo schaars dat deze acties na enkele (mislukte) pogingen vaak noodgedwongen gestaakt moeten worden.
GRIN heeft naast de single player mode ook multiplayer uitgewerkt. Online kan er gespeeld worden met meer dan een dozijn maps, waarin je met maximaal tien man los kunt gaan. De reguliere wapens zijn aanwezig, net als de bionische arm. In deze multiplayer mode is het iets makkelijker gemaakt om vijanden over lange afstanden te raken, wat menselijke (en dus minder voorspelbare) doelen nog enigszins raakbaar maakt. Net als in de reguliere story mode moet je hiervoor wel in ‘aim mode', wat je zicht beperkt en Spencer langzamer maakt. De multiplayer van het spel is geslaagd dankzij de snelle gameplay, grote hoogteverschillen in de levels en de verschillende speelstijlen. Spijtig genoeg waren er ten tijde van schrijven nog relatief weinig mensen online aan te treffen, en kwamen potjes sneller tot stand tijdens de dagen van de demo.
Bionic Commando is visueel een prachtig spel. Omgevingen ogen weids en gedetailleerd, en intelligent opgezet om optimaal gebruik te maken van je arm. Licht- en schaduweffecten zijn prachtig aanwezig, en Spencer beweegt zich gracieus en soepel door Ascension City. De stad herbergt meer dan alleen maar stedelijke omgevingen, en de ondergrondse grotten en kloven en andere meer natuurlijke omgevingen zijn waar het spel schittert. Specifiek de ruige parken en tuinen zijn een genot voor het oog. Deze omgevingen zijn vaak ook leuker om te spelen daar je makkelijker kunt rondslingeren en minder snel verzuipt of een eindeloze put inflikkert. Ook de modellen van Spencer en zijn vijanden zijn geslaagd, zij het niet zo gelikt als andere recente Capcom producties. De door GRIN zelf ontwikkelde Diesel engine levert goed werk
Qua audio is Bionic Commando eveneens goed verzorgd. Het spel bevat weinig daadwerkelijk memorabele muziek (voorganger Rearmed is wat dat betreft beter geslaagd, en de muziek van dat spel past uitstekend bij dit spel) maar kiest voor epische, bombastische composities die passen bij de atmosfeer. Qua stemmenwerk is er weinig aan te merken op de stemacteurs. Je zult vooral Mike Patton veel horen, die Spencer van een stem heeft voorzien. Zijn sardonische, bijna maniakale gelach en opmerkingen wanneer vijanden een pijnlijke dood sterven passen bij rauwdauwer Spencer. Sommige van zijn opmerkingen zijn echter ietwat ongepast. Zo trapte ondergetekende een sluipschutter zo hard in zijn nek, dat de onfortuinlijke ziel een kleine honderd meter naar beneden donderde. Spencer gromde hem na ‘You'll thank me for that one day!' Dit leek me wat onwaarschijnlijk, daar de beste man met een nek vol botgruis richting zeebodem vertrok.
Bionic Commando is in tussen de 6 en 8 uur uit te spelen. Dan zijn er nog wat verborgen locaties, optionele uitdagingen die je stats verbeteren, en natuurlijk de multiplayer. Dit spel laat zich bijzonder lastig beoordelen. De gameplay kan ronduit frustrerend zijn door de combinatie van onwennigheid en ongelukkige ontwerpkeuzes. Het is op zijn zachtst gezegd merkwaardig dat enkele van de meer frustrerende omgevingen in het begin van het spel zitten, wat spelers kan afschrikken. De wijze waarop levels afgebakend worden beperkt de speelvrijheid, en het vechten met gewone wapens komt wat schraal over. Daar staat tegenover dat, eenmaal gewend aan de gameplay, Bionic Commando een spectaculaire titel is dankzij de originele inhoud. Het spel behoort niet tot de audiovisuele top, maar oogt en klinkt puik. Het laat zich ook niet vergelijken met andere titels. GRIN heeft met andere woorden een uniek product neergezet, wat deels navolging verdiend. Het totaalpakket komt echter niet geheel uit de verf, waardoor het potentieel van de titel niet volledig tot zijn recht komt.
Informatie
DGS score7.0 / 10 Society score-- / 10- Titel: Bionic Commando
- Publisher: Capcom
- Developer: Grin
- Genre: Third Person Shooter
- Multiplayer: Ja
- Online: Ja
- Leeftijd: 16
- Release: 0000-00-00
