Dante's Inferno
Dante's Inferno is geen spel 'in de stijl van' God of War. Het is niet eens geïnspireerd door, noch een ode aan. Nee, het is veel erger dan dat. Dante's Inferno springt veel onbeschaamder met zijn invloeden om en levert een heuse replika.
Of dit een spel oplevert dat de moeite waard is, is ondanks dat de blauwdruk dat wel is, niet zo makkelijk te zeggen. Context, daarvan is het verkoopadvies van Dante's Inferno afhankelijk. Sony bezitters die al bedreven waren met de geslepen messen van Kratos en in stille afwachting zijn van God of War 3 hebben geen enkele reden om deze zijstap te maken. Xbox 360 bezitters hebben echter nog nooit geproefd van de formule en voor hen biedt Dante's Inferno wel degelijk een plausibel alternatief. Hoe te werk te gaan?
Eerst het verhaal maar eens onder de loep nemen dan. Losjes, heel losjes, gebaseerd op het eerste deel uit Dante's Goddelijke Komedie, vertelt EA hier een verhaal van een kruisvaarder die bij thuiskomst zijn vrouw dood aantreft. In een duivels complot wordt de ziel van zijn vrouw meegevoerd naar de hel waar ze uitgehuwelijkt zal worden aan Lucifer. Door met een aan de hemel verbonden ziel te trouwen, zal Lucifer namelijk God van de troon kunnen stoten en de aarde in een poel van verderf laten storten. Genoeg redenen voor Dante dus om zelf ook een tripje naar de hel te maken om zowel zijn vrouw als de mensheid te redden van eeuwige verdoemenis.
De plot wordt niet bepaald stijlvast gebracht. Het ene moment als een stripverhaal, het andere moment volledig CGI of middels platte stoffen poppen en de andere keer gewoon met de in-game engine. Het is alsof ze er bij Visceral niet uitgekomen zijn welke middelen het beste waren om het verhaal te vertellen, wat resulteert in een verwarrende potpourri aan designs. Deze overdaad aan verteltechnieken kan de matige kwaliteit van de vertelling echter niet verhullen. Het gedicht waarop deze bloederige brawler gebaseerd is, wordt met clichématige en potsierlijke dialogen gebracht en dient geen enkel ander doel dan een korte pauze geven totdat er weer op los gehakt en gezaagd mag worden. Enige tekenen van het literaire meesterwerk komen bovenborrelen tijdens de korte laadschermen waar er zinssneden uit het boek op een fantasieloze achtergrond worden geplakt.
Hoe lenig, sterk en lomp Dante ook kan zijn, wat macho-gehalte betreft staat hij in de gespierde schaduw van Kratos. Met zijn wat sullige blik lijkt hij meer op een beleidsmedewerker in een gemeentehuis dan op een kruisvaarder, zeker niet iemand die de hel zou kunnen trotseren. Qua besturing, en hoe Dante daarin aanvoelt, lijkt hij dan wel weer als twee druppels water op Kratos. Met de rechterknuppel maakt hij precies eenzelfde uitwijkende beweging. De sterke en zwakkere slagen voelen net zo, en er zijn zelfs een paar exact dezelfde combo's te doen die Kratos ook kan. Hier houdt de plagiaat niet op. De doublejump heeft exact dezelfde timing en gewicht, het tegen muren klauteren en snel vooruit springen, het vastgrijpen en executeren van vijanden, het verzamelen van groene en blauwe orbs, de quick time events. Het is allemaal zo schaamteloos dat je er ongemakkelijk van wordt.
Gelukkig is er in het vleitige na-apen ook hetgeen meegenomen wat God of War zo goed maakte: het vechten zelf. Dante bestuurt vlot en zijn combo's, die soms uitlopen tot ware mini-balletvoorstellingen, zijn uitermate bevredigend. De opbouw van het spel, waarin je feitelijk van de ene naar de andere arena wandelt, is ontvankelijk voor herhaling en verveling, maar dit gebeurt dankzij het sublieme vechtsysteem zelden. Dit is mede te danken aan de subtiele wijze waarop nieuwe combo's aangeleerd worden.
Dan zal Dante zich misschien moeten schamen om zijn gebrek aan eigengereidheid, hij hoeft dat in ieder geval niet wanneer het op uiterlijk, en vooral snelheid aankomt. Dante's Inferno loopt op 60 frames per seconde en dat is te merken in zijn nimmer haperende framerate. Het welbekende offer dat gemaakt wordt, namelijk een gebrek aan detail in omgevingen, is er een die snel geaccepteerd wordt aangezien die snelheid de eerder geprezen gameplay zo ten goede komt.
Vechtspellen vandaag de dag worden wel vaker tegen het licht van Sony's blauwdruk gehouden, maar zelden heeft iemand zo letterlijk een formule gekopiëerd als in het geval van Dante's Inferno. Schaamteloos, maar wel functioneel. Dante's Inferno is een beetje zoals een Rolex uit Taiwan. Een goedkope kloon, maar wel een waar je net zo prima de tijd van af kan lezen.
Informatie
DGS score8.0 / 10 Society score-- / 10- Titel: Dante's Inferno
- Publisher: Electronic Arts
- Developer: Visceral Games
- Genre: Hack & Slash
- Multiplayer: Nee
- Online: Nee
- Leeftijd: 18
- Release: 30 January 2010
