Heavy Rain
Cinema en games komen samen in Quantics' laatste filmgame over een vader die zijn zoon moet bevrijden uit de handen van een seriemoordenaar. Het is een voortzetting van eenzelfde harde mengvorm die in Fahrenheit werd geïntroduceerd. Dit keer is er echter meer geld ter beschikking gesteld dankzij een exlusieve deal met Sony waardoor de production values van Heavy Rain die van Fahrenheit ver achter zich laat. Maar geld, zo blijkt, is lang niet alles.
Mensen die Fahrenheit al een te voorgeprogrammeerde bedoening vonden zullen helemaal gefrustreerd raken van Heavy Rain. Elke handeling die met de controller uitgevoerd moet worden, behalve het lopen, is er een die enkel dient om een stilgezette animatie voort te bewegen. Het is een film die veelvuldig tot stilstand komt en waarna je, alsof het een complexe pauzeknop is, de boel weer in gang zet met een knoppencombinatie. Soms met enkel een kwartslag draaien van de pook, en soms een combinatie van drukken en ingedrukt houden. Zelfs handelingen waarbij je zou verwachten dat de makers er op zijn minst een zweem van echte gameplay in zouden stoppen, zoals een spelletje golf of boomerang werpen, worden gereduceerd tot het volgzaam drukken en draaien aan pookjes en knopjes. Deze op geheel QTE berustende gameplay zou vergeven kunnen worden als Heavy Rain als film interessant zou zijn, maar ook daar slaat het de plank mis.
David Cage weet hoe hij spanning creëert, zo getuigde de eerste uren in het onheilspellende Fahrenheit. Maar hij weet ook, getuige de laatste uren van datzelfde spel, hoe hij zijn game neerhaalt voordat het echt van de grond kan komen. Heavy Rain's plotverloop is anders, erger. Niet alleen het einde, dat verrassend is om alle verkeerde redenen, stelt teleur. Nee, het is dit keer ook het begin wat niet goed is. De eerste vijf uur, een tijd waarin je ruim drie kwalititatief wel hoogstaande thrillers zou kunnen kijken, besteedt je in Heavy Rain met de meest triviale en geestdodende bezigheden. Opstaan uit bed, aankleden, naar de WC gaan, je vrouw helpen de boodschappen van haar over te nemen. Buiten spelen met de kinderen. Vanaf het opstarten al is Heavy Rain een gevecht met de oogleden, en wanneer het verhaal enigszins spannend lijkt te worden, zal je door de marteling van de eerste uren je hoofdpersonage al zo zat zijn, dat je met liefde zijn vinger eraf snijdt wanneer het spel daarom vraagt. Ja, u leest het goed. Heavy Rain bevat een scene waarin je de keuze moet maken tussen je vingerkootje en het leven van je zoon. Dit moet de existentiële vraagstukken over de liefde oproepen waar Quantic zich mee bezigt.
De ambities op het filmvlak worden verder tegengewerkt door een chronisch gebrek aan schrijftalent. Dialogen zijn houterig, onrealistisch en veel te direct. Personages zeggen altijd exact wat er met ze aan de hand is. Ongeacht welke dialoogkeuzes er gemaakt worden overstijgen de gesprekken nooit de platte woordenwisselingen van een daytime soap. Het ergste is hoe melodramatisch het allemaal is. De veel te gekwelde en jankerige vader, Ethan Mars, laat geen enkele ruimte voor verbeelding, gelaagdheid of ontwikkeling over en duwt met veel te dik aangezet gehijg en gesnotter zijn ellende constant in ons gezicht. In geluid dus voornamelijk, want ondanks hyperrealistisch huid en gezichtshaar zijn de virtuele poppen zelden in staat enige vorm van expressie te tonen.
Ook geforceerd is de noodzaak om elk van de vier personages - er zijn kennelijk vier nodig om zo'n simpel verhaal te vertellen - zijn eigen fysieke en geestelijke problemen mee te geven die nergens de plot verrijken. Ethan is claustrofobisch, de detective heeft astma, de FBI agent gaat gebukt onder een verslaving aan het kinderachtig getitelde triptocaine, en de enige vrouw van het ensemble lijdt aan slapeloosheid. Waarom deze personages deze eigenschappen mee hebben gekregen wordt nergens echt duidelijk en lijken er bij de haren bijgesleept om het geheel volwassen te doen aanvoelen.
Want als het iets niet is, is het wel volwassen. Exemplarisch hiervoor is het moment dat FBI agent Norman Jayden aankomt op een plaats delict. De regen daalt hard neer in een donkere nacht en voor hem lopen agenten heen en weer, ogenschijnlijk zonder reden. Op dit moment heeft het science-fiction aspect van Heavy Rain zich nog niet geroerd en alle hoop op een volwassen spel is nog daar. Dan pakt Jayden plots een zonnenbril uit zijn borstzakje en zet het op zijn hoofd. Het is een zogenaamde Augmented Reality bril waarmee hij sporen van het misdrijf kan zien en analyseren. Hij kan er ook zijn omgeving volledig mee aanpassen en zich wanen in een bos of onder water. En met dit kinderachtige speelgoed draait Heavy Rain eigenhandig zijn volwassen nek om.
De voorgestelde keuzevrijheid die ervoor zou moeten zorgen dat geen enkele playthrough hetzelfde zou zijn, is een lachtertje. Bijna alle scenes eindigen in hun voorbestemde lot, ongeacht dialoogkeuzes of hoe goed of slecht de quick time events worden uitgevoerd. Er zijn verschillende vertakkingen en eindes, dat wel, maar allen zijn ze even onbevredigend omdat de daadwerkelijke teleurstellende ontmaskering vast staat. Spanning lijkt aanwezig, maar blijkt ook slechts schijn. De eerste keer dat de sfeervolle strijkers een bed leggen onder een dialoogwending ben je nog geneigd te denken dat er nu eindelijk iets enerverends op handen is. Vier uur en een dozijn van deze geveinsde spanningsmomenten verder doet de muziek helemaal niets meer, en veraadt ermee wat zijn feitelijke functie is: het verhullen van een compleet gebrek aan suspense.
Deze tot de verbeelding sprekende mix van film en game had zoveel kunnen bewerkstelligen, zoveel vooroordelen over gamecultuur kunnen doen verdwijnen. Was het verhalende niet gestoeld op een tergend slecht geacteerde, saaie en onvolwassen whodunnit, dan had het een nieuwe visie kunnen scheppen op wat de toekomst voor een medium kon inhouden. Nu zitten we ironisch genoeg enkel opgescheept met precies dat wat Sony en Quantic ons beloofd hebben. Een interactief drama.
Informatie
DGS score4.0 / 10 Society score-- / 10- Titel: Heavy Rain
- Publisher: Sony Computer Entertainment
- Developer: Quantic Dream
- Genre: Virtual Novel
- Multiplayer: Nee
- Online: Nee
- Leeftijd: 18+
- Release: 2010-02-24
Reacties(11)
quote:schreef op 05-03-10 16:05:42:Wat een verschrikkelijke recensie zeg.
Hoezo? Het lijkt mij goed onderbouwd. In tegenstelling tot jouw reactie.
quote:schreef op 05-03-10 18:51:24:quote:schreef op 05-03-10 16:05:42:Wat een verschrikkelijke recensie zeg.
Hoezo? Het lijkt mij goed onderbouwd. In tegenstelling tot jouw reactie.
Ik heb helemaal geen tijd om mijn reactie te onderbouwen.
Ik wil echter wel even benadrukken dat ik onwijs genoten heb van de ervaring die Heavy Rain biedt. De gameplay en het verhaal, evenals de audiovisuele presentatie, met uitzondering van wat nare glitches hier en daar zijn geweldig. De muziek is ook bijzonder goed.
Dat gezegd hebbende, vind ik het eindcijfer onterecht en de recensent een ouwe brompot die gewoon zeurt om het zeuren.
Een erg goede game moet ik zeggen. Inmiddels de game twee keer doorlopen om gemiste scenes te kunnen zien. Het begin van de 2e run was aanvankelijk nogal saai, sommige handelingen zijn niet bepaald opwindend. Maar de nieuwe inkijkjes in het verhaal en de daaruit voortvloeiende spanning (ondanks dat je dan inmiddels weet wie de moordenaar is) vergoeden een hoop. Graphics en geluid fantastisch. Ik vind juist wel dat de expressies op de gezichten de emoties weten over te brengen, maar het is niet zo goed gedaan als in Heavenly Sword. De gameplay (als je het zo mag noemen) moet je liggen, anders is de game niets voor je. Maar goed, Fahrenheit vond ik (op de bizarre verhaaltwisten na) ook goed. Dus ik denk dat dit soort games me wel liggen :)
Caemgen: als je geen tijd hebt om je reactie (of beter gezegd: mening) te onderbouwen, kunnen we ook geen discussie aangaan met elkaar en heeft het dus eigenlijk niet zoveel zin om te reageren.
Je tweede post is al wat genuanceerder dan de eerste door het 'ik vind' gedeelte. Rogier vond het een slecht spel, jij vond het een goed spel. Er is ruimte op DGS om zelf een recensie te schrijven om uiteen te zetten waarom Heavy Rain wel de moeite waard is en iedereen is welkom er gebruik van te maken. Graag zelfs!
Nou, ik ben het absoluut met Caemgen eens. Het is wel duidelijk dat Rogier totaal niet van games houd met inhoud.
Heavy Rain is zeker wel een spel dat tot in de laatste details perfect in elkaar zit. Je begint rustig, dit is niet om je karakter nutteloos zijn tanden te laten poetsen of kijken hoe goed hij zich wel niet kan douchen, het is bedoeld om een intro te geven en je de controls eigen te maken.
Hoeveel thrillers die jij kent beginnen meteen met rollende koppen? De meeste beginnen rustig en zullen meer en meer suspens krijgen.
De resensie begint ook al met: "Mensen die Fahrenheit al een te voorgeprogrammeerde bedoening vonden zullen helemaal gefrustreerd raken van Heavy Rain"
Ik kan hieruit opmaken dat Rogier dus eigenlijk alleen maar open staat voor games als GTA, FIFA en Call of Duty. Hersenloze games waar je niet bij moet nadenken, maar knallen en tempo maken.
Er is duidelijk door QD aangegeven dat het een thriller is die suspence opbouwd. Een interactive film als het ware. Wat verwacht je dan? Je weet wat Fahrenheit was, hier had je ook al een hekel aan, dus denk je nou echt dat je ineens een game krijgt waar je als een hersenloze andere mensen moet afknallen? Nee, er is een moordenaar en je moet met 4 hoofdpersonages erachter zien te komen wie de killer is.
De opdrachten die Ethan March moet vervullen zijn gewoon zenuwslopend. Hoe Madisson Page erin verwikkeld raakt is rakend. Scott Shelby heeft zijn eigen interesse en dat heeft een rede. En Norman Jayden is ingeschakeld om te helpen bij het onderzoek. Hij heeft zijn ARI bril, en deze is gewoon handig. Heeft iemand gezegd dat het een realistische thriller is waarin alle Scy-Fi weer overbodig en over de top is en dat dat toch niet kan? Nee, het is een game!! Zombies afknallen in de tweede wereld oorlog is ook niet realistisch.
Het verbaasd mij wel dat je geen een naam noemt van de hoofdpersonages. Dit geeft voor mij ook al aan hoe betrokken je raakt bij de game. Je noemt een Ethan, zonder achternaam. Een detective en de FBI.
Ook geef je aan dat alle handelingen die je doet altijd naar hetzelfde einde brengen. Is dat echt zo? Weet je wel dat er in totaal 23 verschillende eindes zijn? 23.... die allemaal veranderd kunnen worden door de acties die jij maakt. Zo zul je een heel ander verhaal krijgen als je al 1 karakter dood laat gaan. En als je een keer iemand niet doodschiet of niet te hulp komt heb je al direct een totaal ander verhaal.
Ook het verhaal is meer dan spannend en zelfs perfect te noemen. Veel achtergrond informatie van de karakters krijg je niet en dat is ook niet nodig. Je wilt tenslotte maar 1 ding en dat is het zoeken naar de killer. Veel plotwendingen zorgen ervoor dat je meer dan eens op het puntje van stoel zit en sommige keuzes die je moet maken zijn echt te verschrikkelijk voor worden. Zoals de auto scene op de snelweg, deze is zo hartverzakkend en spannend. Je kunt mij niet vertellen dat dit slecht is en dit totaal crap is.
Nee, sorry Rogier, je zult best een aardig jong zijn, maar getuige van dit pruts werk wat je hier hebt neergezet komt het ook op mij neer dat je alleen maar zeurt om het zeuren, je totaal geen echte conclusies neerzet waarom iemand deze game niet zou moeten kopen, alleen maar omdat je zelf een hekel hebt aan QTE en geen zin hebt in verhalen. En als je hier een hekel aan hebt, is dat totaal niet erg en niemand die je daar op zal veroordelen, maar ga dan ook geen recensies maken voor dit soort games. Dit brengt de waarde en geloofwaardigheid van een site zoals DGS drastisch naar beneden en mensen nemen je echt niet meer serieus. Al helemaal niet omdat de game overal bijna een perfecte score krijgt.
Heavy Rain is gewoon een game waar je van moet houden. Het brengt vernieuwing, dijk van graphics, acteerprestaties van een zeer hoog niveau en geeft suspence een totaal nieuwe betekenis.
Een recensie van niks dus. Krab jezelf eens achter de oren als je weer een game in je hand krijgt waar je niks voor voelt, zeker niet als je al zo'n game hebt gespeeld als Fahrenheit (Dat ook al inovatie kende)
Het is ook wel grappig om te lezen dat je hier al meteen je mening klaar had liggen :
@maduin
Dankjewel voor je inhoudelijke reactie. Ik ben blij voor je dat je het een goed spel vond. Het feit dat je de acteerprestaties van een hoog niveau vind en het plot nagenoeg perfect, doet me wel twijfelen of je wel genoeg goede films kijkt.
Ook al kreeg dit spel een 1, als je geinteresseerd bent in de gerne dan zal de gemiddelde gamer alsnog wel de game gaan proberen. Ik heb zelf de demo eerst uitgeprobeerd (leve playstation store!) en zal denk ik ook het spel in huis halen. Heavy Rain doet me trouwens een beetje denken aan de PS2 game "shadow of memories", de eerste game die heb gespeeld die onder deze gerne valt. Wel moet ik er bij zeggen dat ik in de demo van Heavy Rain de vrijheid miste. Alle routes zijn in een zekere zin al voor je bepaald.
@soulfighter
Dat is de tragiek van ons werk. We schrijven voor mensen die toch al voornemens zijn om iets wel of niet te kopen.
Wat een verschrikkelijke recensie zeg.